Welcome

Dwalen in Houten

Wanneer ik ergens in Houten moet zijn ga ik met de auto. Ideaal, echt waar: alles is goed aangegeven. Je pakt de rondweg en duikt de wijk in die je moet hebben. Jammer dat de rondweg zo lang is, maar wanneer je autorijden leuk vindt is dat geen probleem. Hoewel je op de stukken waar je maar 50 mag direct voortgestuwd wordt door je achterganger. Zo tennis ik op de vaste vrijdagavond ergens in Houten waar ik gemakkelijk kan komen. Met de auto dus. Ik passeer dan een bordje “ Houten Fietsstad 2008”. Leuk hoor voor Houten. Mooie reclame.

Soms is het zo dat ik er met de fiets heen moet, bijvoorbeeld omdat de auto nodig is in het gezin. Ik rij dan steevast verkeerd in Houten en kom dan sacherijnig en te laat aan op de tennisbaan. Mijn tennismaatjes zien en horen me al van verre komen. Er is geen enkel bordje te zien. Geen bordje wat aangeeft waar ik heen moet fietsen en al helemaal geen bordje waarop Houten zich trots als fietsstad profileert. Gelukkig maar, want ik ben op dat moment in staat dat bord om te trekken. Als ik er al tijd voor had natuurlijk, want ik was al te laat. Vooral vermijden in verband met de geestelijke gezondheid daarom, Houten op de fiets.

Afgelopen weekend was het weer zover, Houten op de fiets. Voor de reis per trein naar Maastricht is het station Houten Castellum een schitterende opstapmogelijkheid. Met een prachtige stalling als transferium voor de fiets. Toe maar. Ik verheugde me op de reis, lekker lezen in de trein. Maar eerlijk gezegd zag ik er ook tegenop. Is dat station makkelijk te vinden en als dat niet lukt, hoe veel vertraging loop ik dan op en erger nog: hoeveel tijd heb ik nodig om het sacherijn van me af te schudden? Even vooraf kijken op de kaart, het ziet er simpel uit. Toch weet ik uit ervaring dat de routes die op de kaart rechtdoor lijken te gaan in Houten zelf toch ineens de andere kant opbuigen!

En inderdaad, eenmaal in Houten is alles anders. Geen bordje te vinden, geen richtingsaanduiding, herkenbare foute boel! En die trein ga ik zo meteen ook missen. En natuurlijk loopt er niemand op straat waaraan ik de weg kan vragen. Zou een Houtenaar die weg überhaupt wel weten zonder eigen auto? Of toch, een jongetje van zeg 13 jaar. Die me prima verteld hoe en wat. Dat het een echte local is blijkt in mijn ogen uit het feit dat hij met zijn linkerhand aangeeft dat ik straks rechtsaf moet. Wel blijven opletten dus! Dankzij deze jongen vind ik het verstopte transferium en het voor vreemde fietsers weggestopte station en haal ik mijn trein. Maar het allerbelangrijkste is nog dat ik me heerlijk, zonder toegevoegd sacherijn, kan installeren in de Sprinter.

Nu kent de gemeente Bunnik een initiatief om mensen die zich bijzonder hebben ingezet voor de medemens te belonen. Met een bronzen beeldje van een uil. Mag de Bronzen Uil voor deze keer naar Houten? Met de auto!?