Het heeft vast voordelen, een wat langer been. Ik zou in een drukke zaal op mijn linkerbeen kunnen gaan staan, dan kan ik over de hoofden heen kijken.
Misschien reïncarneer ik ooit in een sprookje, waarin er zeven mannen en vrouwen zijn met speciale kwaliteiten. Scherpschieten met één oog, hardlopen met een extra aangegespt been en nog zowat. En dat ik in de meute alvast de prinses waarneem en zie of het al de moeite waard is om het been aan te gespen.
Maar zonder dollen zie ik op tegen de ongemakken van dit verschil in mijn lijf. Met gevolgen voor onder meer enkels, knieën, heupen en rug.
Met een operatie zijn de gewrichtsdelen van mijn heup vervangen, de kop en de kom. Het is natuurlijk geweldig dat dat kan en het schijnt op dit moment nog eens de meest voorkomende operatie te zijn. Je zou zeggen dat er dan veel ervaring in is en dat die hoeveelheid ervaring ongetwijfeld ook heeft geleid tot diepere gedachten of misschien zelfs de nodige innovaties.
De operatie is blijkbaar zo standaard geworden dat een disclaimer over een mogelijk lengteverschil er sneller dan het licht op tafel ligt. Vrij achteloos geuit – daar hoeft u zich geen zorgen over te maken. En een zooltje lost veel op. Ja duh, wat rest is een vrijblijvende inspanningsverplichting.
Het viel de fysio direct op. In plaats van de als misplaatst gevoelde sussende woorden van de betrokken artsen, legde hij me uit hoe dat lengteverschil kan ontstaan. Ineens ging me een licht op. Door hypermobiliteit heb ik meer ruimte in mijn gewrichten. En is het met zoveel verrichtingen echt denkbaar dat er nog altijd geen andere keuze voorligt dan dit “gewoon” met meer lengte op te lossen?
Geen eenvoudige uitdaging, zeker niet, wel wenselijk. Want zo’n groot verschil als wat ik nu ervaar oplossen met een zooltje klinkt ongemakkelijk – dat lijkt mij echt een sprookje.