Even wat vieze praatjes. De allervriendelijkste mevrouw aan de balie verzekerde me dat het verwijderen van de pleister wel mee zou vallen. De wond loopt van links naar rechts over de heup, ruim 15 centimeter lang. Die pleister zit er al twee weken op en de haartjes eronder zijn in de tussentijd een supersterke nano-verbinding met die pleister aangegaan.
Ik hoop van harte dat ze gelijk heeft.
Van het verwijderen van de hechtingen waarmee de huid aan elkaar werd gehouden, had ze een ander beeld. Ze probeerde dat niet te groot te maken, maar het was duidelijk dat ze blij was dat zij dat niet hoefde uit te voeren, laat staan te ondergaan. Met de pleister er eenmaal af bleken er serieus veel nietjes te zitten en die moesten er dus allemaal uit. Wat is er mis met dat mooie ouderwetse naald en draad?
Het klopt dat we in deze moderne tijd sneller nieuwe sokken kopen dan dat we ze ouderwets stoppen. Vroeger kwam tante Zus elke donderdagmiddag bij ons langs om sokken te stoppen. Natuurlijk wilde ik dat ook leren en dan waren we samen gezellig aan het werk. We bewaarden de sokken met gaten in een mandje, zochten passende wol ervoor uit, stopten een houten ei in de sok en zo maakten we de mooiste stopwerkjes.
Ik heb – mede ingegeven door verhalen van mijn vader als huisarts – best een bevooroordeeld beeld van een orthopedische chirurg. En derhalve ook dat deze er een gereedschapskist op na houdt, vergelijkbaar met die van een gemiddelde klusser. Vermoedelijk dus ook een tacker of ook wel nietpistool, handig bij het stofferen van meubels of bevestigen van planken. Wel op tijd de accu opladen denk ik dan.
Voor het verwijderen van de nieten had de zuster een handig apparaatje, en al bij al viel ook dat allemaal reuze mee. Toen de nieten – geen verkleinwoord dus – er eenmaal uit waren, bleek echter dat de randen een beetje slordig bij elkaar waren geveegd. Misschien was er het idee dat er later altijd nog een plintje langs kan. Fraai is anders.