Waar ik het meest tegen op zag waren de spuitjes die ik mezelf zou moeten geven vanaf na de operatie. Elke dag een spuitje in je eigen buik zetten, wie verzint dat nou.
Ontspan, pak een vetrolletje in de buurt van de navel, kijk goed naar de lengte van de naald en ontspan, prik ‘m er helemaal in, ontspan, helemaal leegdrukken en er weer uit. Klaar is kees, was dat nou zo erg, ontspan nou maar. Morgen weer.
Vijf weken lang – elke dag. 35 keer dus.
Doel van de medicatie is het voorkomen van bloedstollingen na de operatie. Het risico daarop is vooral groot bij weinig bewegen. Normaal gesproken ben ik een bewegelijk type. Vroeger kon ik al niet stilzitten en werd ik vaak alleen al om die reden de klas uitgestuurd. Maar nu is er sprake van een heel andere situatie. Beweeg je veel wanneer je met je krukken een rondje naar de bakker of de minibieb loopt? Of wanneer je wat simpele oefeningen op en naast je bed doet? Lijkt me niet echt.
Inmiddels heb ik een fietstrainer aangeschaft. Zo’n ding waar je je eigen fiets met het achterwiel stabiel in plaatst. Zo fiets je dan als op een hometrainer, maar dan op je eigen fiets. Daarnaast heb ik er een grote gymnastiekbal bij om balansoefeningen te doen. Alzo ben ik lekker bezig met zoveel mogelijk bewegingen toevoegen.
En nu na bijna vijf weken was het gisteren alweer zover dat ik samen met Marjan een fietstochtje naar het terrasje van de jeugdherberg kon maken.
De vrijheid lonkt en het laatste spuitje is een feit. Marjan had me al vrij vroeg gewaarschuwd dat de gebruikte prikplekjes verworden tot bloeduitstortingen en verharden. Zelf zo erg dat dat hele gebied er binnen de kortste keren kan gaan uitzien als één grote blauwe vlek. De spuitjes worden pijnlijker wanneer ze meer weerstand ontmoeten, dus die verharding helpt niet. En is ook niet te voorkomen.
Nog één spuitje heb ik over, het laatste spuitje is nummer 36, dus eigenlijk eentje te veel. En ontspan, laat die maar zitten.