Is er iemand die voor je kan zorgen als je weer thuiskomt? Na één nachtje ziekenhuis is het al opperdepop en moet je weer naar huis. Dus dit is geen vraag, maar een uitgesproken verwachting. Overigens, heb je wel de koelkast gevuld en de diepvries vol? Zelfs de echte prepper zou het lastig vinden om aan de vereiste mate van zelfredzaamheid voor de aankomende weken te voldoen.
Gelukkig verkeer ik in de situatie dat Marjan er is en dat ze voor me wil zorgen nu ik zo weinig kan. En dat ook nog eens met zoveel liefde. Maar dat doet niets af van het feit dat ik me wel verschrikkelijk afhankelijk voel en in feite ook ben. Wegbrengen, ophalen, boodschappen, koken, sokken, schoenen. Staat het bed hoog genoeg, zijn de krukken al in huis etc. Mantelzorg is aan beide kanten echt wel een opdracht, dat is waar ik deze weken achter kom.
Het eerste moment waarbij dat glashelder werd, was toen ik werd opgehaald uit het ziekenhuis. Schoenen aan en karren maar. Eenmaal thuis wilde ik niets liever dan lekker op bed liggen. Marjan ging uiteraard door naar haar werk en ik bleef achter zonder struikelrisico, met zo’n superveilige dubbele knoop in de schoenen.
Daar lig ik dan met m’n schoenen aan in bed. Afhankelijkheid gevisualiseerd.
Nou ja, ik bén ook niet de gemakkelijkste. Voor het aantrekken van sokken heb ik echt hulp nodig. Maar moet dat persé met de L op de linkervoet en de R op rechts? En hoezo zit die sok gedraaid? Mantelzotternij. Marjan legt het maar eens voor op haar werk en gelukkig voor mij zijn er meerdere collega’s die ook hechten aan links en rechts.
Afhankelijkheid verdraagt zich slecht met zulke pietluttigheid. Het is heerlijk dat Marjan mantelzorgt en dat ze al dat geneuzel en meer met liefde verdraagt.